که چه روزی خواهد بود

نمی دانم آن روز دست سرنوشت با من چه خواهد کرد

شاید شادمانه به کوه دشت بگریزم و سینه ام را از شکوفه ها لبریز کنم

نمی دانم نسیم صورتم را نوازش می دهد یا از باد سیلی می خورم

شاید باد مرا از آن خانه چون قاصدکی به دور دستهاببرد

نمی دانم شکوفه ها درختان را مزین کرده باشند یا سپیدی برف

شاید عطر بهار نارنج را با خود به همراه ببرم

نمی دانم این بار آن روز را در خواب چگونه ببینم 

شاید امشب خواب روی چشمانم نقشی بدیع تر خلق کند

نمی دانم استکان چای را از دستان تو خواهم گرفت یا نه . . . . هراسانم

شاید از برای خنکای درون آن را روی خود واژگون کنم

نمی دانم که چه روزی خواهم آمد

                                     شاید نزدیک باشد

                                                                رضا   ۲۵/۶/۸۶

با تو هستم همیشه

با تو دارم یه ریشه

کنار تو نشستم

تیشه نزن به ریشه

ببین تو دل چه ساده

بهار شده دوباره

میون برف تو سرما

گل از کجا کی داده

سپیده سر می زنه

دل داره پر می زنه

غنچه ی دل می دونه

تو رو صدا می زنه

وقتی عشقی نباشه

می خوام دنیا نباشه

چرا خنده لبها

نقشش رو دل نباشه

تو خواب تو بیداری

تو مستی یا هوشیاری

اسم تو رو زبونه

حک شده یادگاری

دنیا برام غریبه

حرفام نگو عجیبه

توی چشما ندیدم

نگاهی که نجیبه

این جور نکن نگاهم

منم غرق گناهم

اما نشد یه روزی

کج بشه اون نگاهم

با تو بودن نیازه

نگی که این یه رازه

چادر به سر کن بریم

که راه خیلی درازه

                          رضا   ۵/۶/۸۶