حرف آخر عشق است

آنجا که نام کوچک من

آغاز می شود 

این شعر را روزی که خواندم اشک در چشمانم و پشت تمام وآژه های یتیم نشستند که کوه بغض شوند همانند بغض هایی که پلک سنگینی سالهاست در گلویم اسیرشان کرده است از آن روز شاید چند ماه می گذرد و من سوگوار از اینم که به جز چند شعر از استاد نتوانستم بیشتر غرق در عشقی بشوم که در جای جای شعر وی می توان به چشم دید... آری این شعر را قیصر امین پور گفته بود و به ما یادآور شده بود که در اشعارش هر هجا جای روشنی دارد و از ما می پرسد که جای ما در دنیا کجاست . . . .  خدایش بیامرزد

ما که این همه برای عشق آه وناله می کنیم

راستی چرا

در رثای بی شمار عاشقان

که بی دریغ

خون خویش را نثار عشق می کنند

از نثار یک دریغ هم

دریغ می کنیم

درخت سایه امید هر رهگذر

سبزی افق فردا در نظر

هیاهوی شیرین گنجشکهای در گذر

همصحبت راز دار کلاغ خوش خبر

لمس هر روز نسیم در سفر

روزها در پی هم میگذرند چقدر من و درخت در ریشه ها تنهایم

                                                                                        رضا