اگر همیشه از راه تکراری بروی

اگر روزمرگی را تغیر ندهی

اگر رنگهای متفاوت به تن نکنی

یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی

تو به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر از شور و حرارت از احساسات سرکش و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وا می دارند و ضربان قلبت را تند تر می کنند دوری کنی

تو به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر هنگامی که با شغلت با عشقت شاد نیستی آن را عوض نکنی

اگر ورای مطمئن در نا مطمئن خطر نکنی

اگر ورای رویا نروی

اگر به خودت اجازه ندهی که حد اقل یک بار در تمام زندگیت ورای مصلحت اندیشی بروی.... امروز زندگی کن

امروز را از دست مده

گلهای باغچه ات را محکوم این خزان نکن

نگذار به آرامی بمیری

شادی را فراموش نکن

 

می پرسد از من کسیتی ؟ می گویمش اما نمی داند
این چهره ی گم گشته در آیینه خود را نمی داند
 می خواهد از من فاش سازم خویش را باور نمی دارد
آیینه در تکرار پاسخ های خود حاشا نمی داند
 می گویمش گم گشته ای هستم که در این دور بی مقصد
کاری بجز شب کردن امروز یا فردا نمی داند
می گویمش آنقدر تنهایم که بی تردید میدانم
حال مرا جز شاعری مانندمن تنها نمی داند
می گویمش ‚ می گویمش ‚ چیزی از این ویران نخواهی یافت
کاین در غبار خویشتن چیزی از این دنیا نمی داند
می گویمش ‚ آنقدر تنهایم که بی تردید می دانم
 حال مرا جز شاعری مانند من تنها نمی داند
می گویم و می بینمش او نیز با آن ظاهر غمگین
 آن گونه می خندد که گویی هیچ از این غمها نمی داند

                                                                       محمدعلی بهمنی

                                                           

 

 همیشه جایی هست

 جایی که شورها را پرو بال می دهد

 دلتنگی ها را با باد می برد

 آوازها و ترانه ها را با رود جاری می سازد

 واژه را می شوید

 ذهن را پاک می کند

 تو را به تو می رساند . . . .

 

 همیشه جایی هست

 جایی که مهربانیش گسترده است

 جایی که تو را مرا همه را در خود جای می دهد

چونان آغوش مهربان مادر

جایی که جای دوری نیست

پشت پنجره هاست . . . .پشت فاصله هاست

قدمی بردار بگذار که احساس هوایی بخورد

از تو تا دنیا راهی نیست