اشک ها وارثانی مجنون از من

 جاده هاخطوطی درهم وگیج

 رویا های مسافران از هر سمت

 و آرزوهاشان که بی درنگ زیر چرخ ها له می شد 

 کوله بار من اما از سرگشتگی انبوه بود

 و راه بی پایان می نمود

 خسته از سفرم

 به سوی خود بخوان مرا

 ای تو ز ما بی خبر

 بخوان مرا 

                                            رضا   ۲۹/۱۱/۸۶

نه دشت اندوهیست برای گذر کردن

نه باران احساسیست برای تر شدن

هر روز کنار مترسک خسته جالیز تو را به یاد می آورم

آن لحظه هیچ ابر دل نازکی برای بغض شدن یاریم نمی دهد

ای کاش نرمینه ابر با من ببارد تا  قطره قطره درد را به جویبار بسپاریم

ای کاش که بیایی .. شوق بیایید .. دست در گردن ماه شب را بر سرمان بگستراند 

                                                                                                   رضا ۲۷/۱۱/۸۶

شادمانه به آنجایی می روم که باد بی درنگ به آشفتگیم چنگی زند

می روم از برای دیدار تا برنجانم دل را

گفتنی ها را نخواهم گفت اشک را به پهنای لبخند جاری خواهم ساخت

می روم . . . خواهم که حرفهای بسیار گویم او را . . . اما

به سخنی کوتاه می خوانمش

او را که هر روز در میان قلبم با تمام وجود . . . می خوانمش

 . . . می بینمش

 امروز نیز دیدمت . . .

دیدمت ولی چه دور

                            رضا  ۳/۱۱/۸۶