شادمانه به آنجایی می روم که باد بی درنگ به آشفتگیم چنگی زند

می روم از برای دیدار تا برنجانم دل را

گفتنی ها را نخواهم گفت اشک را به پهنای لبخند جاری خواهم ساخت

می روم . . . خواهم که حرفهای بسیار گویم او را . . . اما

به سخنی کوتاه می خوانمش

او را که هر روز در میان قلبم با تمام وجود . . . می خوانمش

 . . . می بینمش

 امروز نیز دیدمت . . .

دیدمت ولی چه دور

                            رضا  ۳/۱۱/۸۶