اشک ها وارثانی مجنون از من

 جاده هاخطوطی درهم وگیج

 رویا های مسافران از هر سمت

 و آرزوهاشان که بی درنگ زیر چرخ ها له می شد 

 کوله بار من اما از سرگشتگی انبوه بود

 و راه بی پایان می نمود

 خسته از سفرم

 به سوی خود بخوان مرا

 ای تو ز ما بی خبر

 بخوان مرا 

                                            رضا   ۲۹/۱۱/۸۶