غرق در افکار خویشم اما گرمایی گذرا یخ را در وجودم  آب می کند

اشک از چشمانم جاری می کند

زخم ها سر باز می کنند

و درد آغاز می شود

یاءس به من می خندد و در پس فریاد های بلند من به کمال سکوت می نگرد

باران مرا نوید می دهد که کلید محبسم را از دستان باد برباید

محبس سکوت من

هم آوایی ما

و وفاداری از آن گونه که بر لب می رانیم

سخنی بگو ...

حرفی زیبا بر لب بران شکنجه پنهان سکوت ات را آشکار کن

بی تو

بهار را در قلبم به خاک می سپارم

                                                رضا ۵/۱/۸۷