اشکهای شبانه

به مقصد رسیدم به مقصود . . . .

afrooznia — Thu, 15 Jan 2009 11:13:15 GMT

چه سخت می گذرد امشب

چه ساکت است خلوت من

همه را چون نقاشی . . بار دیگر در طاقچه دلم جا دادم

چه تصویری بود

همه جا بوی محبت می داد

مادرم چون خورشید . . به دل یخ زده ام می تابید

و از آن فاصله ها کودکی ام می خندید

چه شیرین بود طلوع تبسم

چه آرام می گذشت

گاه از دور صدایم می زد

گاه بر می گشتم

تا غروبش را نظاره گر باشم

78/10/25 رضا

سلام

afrooznia — Sun, 03 Aug 2008 02:43:18 GMT

سلامی به زیبایی که روزی تنها با تو معنی داشت

سلامی به خوبی که هر بار در نثار تو کردن شکلی داشت

وقت رفتن است بگذریم

دست هایم خالی مانده اند

دست هایی که هیچ گاه پرده تنهائیشان دریده نشد

چه پروا دارم از جاده زندگی ام بیشترش را پیموده ام

به جبر

به ترس

با تو می گویم که آرام قدم برداری

گاهی دلم برای خودم میتپید

شاید عجیب باشد اما

این من بودم که سالها در انتظار دیگری مانده بودم

و حال دیگر باید رفت

راه ما یکی نبود

ره توشه ما این بود

سرمایه ماورائیمان به اندازه آن حرف ها بود که برای نگفتن داشتیم

خدایا تو را شکر

ضعف عقل معاشم آن قدر نبود که بی او به بی راهه بروم

و کام عشق را تلخ بکنم

و حال که دیگر باید رفت

این چنین است که به وقت رفتن . . .

سلام میکنم

رضا ۱۲/۵/۸۷

از پس تیرگی شب

afrooznia — Wed, 04 Jun 2008 22:26:12 GMT

خوابگرد

دست نوازشگر خواب روی پلک ها سنگین بود

تن فرسوده ی من واپسین نمایش شب را به تصویر می برد

بریده بریده با تو سخن می گفتم

یاد ندارم از تنهایی گل باغچه ام با تو چه گفتم

یاد ندارم از بی راهه های پست و دست های خواهششان با تو چه گفتم

یاد دارم اما دلم چون بید لرزان و پایم چون باد گریزان بود و دست های ابتذال ریشه ام را چنگ می زد

یاد ندارم از این گریزها با تو چه گفتم

تکه تکه در راه مانده ام ....

در جوابی که ندادی با تو چه گفتم ....یاد ندارم

رضا ۱۳/۳/۸۷

سکوت ملال ها

afrooznia — Wed, 26 Mar 2008 00:01:10 GMT

نو بهار من رنگ آغاز به خود می گیرد

غرق در افکار خویشم اما گرمایی گذرا یخ را در وجودم آب می کند

اشک از چشمانم جاری می کند

زخم ها سر باز می کنند

و درد آغاز می شود

یاءس به من می خندد و در پس فریاد های بلند من به کمال سکوت می نگرد

باران مرا نوید می دهد که کلید محبسم را از دستان باد برباید

محبس سکوت من

هم آوایی ما

و وفاداری از آن گونه که بر لب می رانیم

سخنی بگو ...

حرفی زیبا بر لب بران شکنجه پنهان سکوت ات را آشکار کن

بی تو

بهار را در قلبم به خاک می سپارم

رضا ۵/۱/۸۷

یخ آب می شود در روح من در اندیشه هایم بهار حضور تو است و بودن تو

afrooznia — Fri, 21 Mar 2008 00:08:18 GMT

دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند

رویا هایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد

و هر دانه برفی به اشکی نریخته می ماند

سکوت سرشار از سخنان نا گفته است از حرکات نا کرده

اعتراف به عشق های نهان و شگفتی های بر زبان نیامده

در این سکوت حقیقت ما نهفته است

حقیقت تو و من

برای تو و خویش چشمانی آرزو می کنم که چراغها و نشانه ها را در ظلماتمان ببیند

گوشی که صدا ها و شناسه ها را در بی هوشیمان بشنود

برای تو و خویش روحی که این همه را در خود گیرد و بپذیرد

و زبانی که در صداقت خود ما را از خاموشی خویش بیرون کشد

وبگذارد از آن چیزها که در بندمان کشیده است سخن بگوئیم

جویای راه خویش باش از این سان که منم

در تکاپوی انسان شدن

در میان راه دیدار می کنیم حقیقت را آزادی را خود را

در میان راه می بارد به بار می نشیند دوستی که توانمان می دهد تا برای دیگران مامنی باشیم و یاوری

این است راه ما

تو و من

باید این دم گذرد

afrooznia — Tue, 26 Feb 2008 22:32:47 GMT

چهره ات در برگ ها نهان بود

برگ ها را یکی یکی چیدم تا به کنارت بیایم

آخرین برگ را که چیدم رفته بودی آنگاه

از برگ های چیده شده گلتاجی بافتم

کسی را نداشتم تا به او بدهم آن را

بر تارک خود آویختمش

یانیس ریتسوس

رنگ ها و اشک ها

afrooznia — Mon, 18 Feb 2008 23:37:08 GMT

رنگها نشانی از تو داشتند

اشک ها وارثانی مجنون از من

جاده هاخطوطی درهم وگیج

رویا های مسافران از هر سمت

و آرزوهاشان که بی درنگ زیر چرخ ها له می شد

کوله بار من اما از سرگشتگی انبوه بود

و راه بی پایان می نمود

خسته از سفرم

به سوی خود بخوان مرا

ای تو ز ما بی خبر

بخوان مرا

رضا ۲۹/۱۱/۸۶

اول شخص مفرد

afrooznia — Sun, 17 Feb 2008 20:14:30 GMT

اینجا اولین و آخرین کلام را لبی تنها می خواند

نه دشت اندوهیست برای گذر کردن

نه باران احساسیست برای تر شدن

هر روز کنار مترسک خسته جالیز تو را به یاد می آورم

آن لحظه هیچ ابر دل نازکی برای بغض شدن یاریم نمی دهد

ای کاش نرمینه ابر با من ببارد تا قطره قطره درد را به جویبار بسپاریم

ای کاش که بیایی .. شوق بیایید .. دست در گردن ماه شب را بر سرمان بگستراند

رضا ۲۷/۱۱/۸۶

دیدارهای نهان

afrooznia — Sat, 26 Jan 2008 18:34:18 GMT

تن سپرده به آغوش باران

شادمانه به آنجایی می روم که باد بی درنگ به آشفتگیم چنگی زند

می روم از برای دیدار تا برنجانم دل را

گفتنی ها را نخواهم گفت اشک را به پهنای لبخند جاری خواهم ساخت

می روم . . . خواهم که حرفهای بسیار گویم او را . . . اما

به سخنی کوتاه می خوانمش

او را که هر روز در میان قلبم با تمام وجود . . . می خوانمش

. . . می بینمش

امروز نیز دیدمت . . .

دیدمت ولی چه دور

رضا ۳/۱۱/۸۶

اگر یک روز به آرامی بمیریم

afrooznia — Fri, 18 Jan 2008 17:22:18 GMT

اگر همیشه از راه تکراری بروی

اگر روزمرگی را تغیر ندهی

اگر رنگهای متفاوت به تن نکنی

یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی

تو به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر از شور و حرارت از احساسات سرکش و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وا می دارند و ضربان قلبت را تند تر می کنند دوری کنی

تو به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر هنگامی که با شغلت با عشقت شاد نیستی آن را عوض نکنی

اگر ورای مطمئن در نا مطمئن خطر نکنی

اگر ورای رویا نروی

اگر به خودت اجازه ندهی که حد اقل یک بار در تمام زندگیت ورای مصلحت اندیشی بروی.... امروز زندگی کن

امروز را از دست مده

گلهای باغچه ات را محکوم این خزان نکن

نگذار به آرامی بمیری

شادی را فراموش نکن